زوج پزشکی که مرگ در «اتاق گاز» را به زندگی و محل درمان سگ‌های بی‌‎سرپناه بدل کرده‌اند

دیده بان حقوق حیونات: یک زوج پزشک در اراک، موفق شدند با راه اندازی یک پناهگاه برای سگهای ولگرد، آنها را از مرگ در “اتاق گاز”نجات دهند.

به گزارش دیده بان حقوق  حیوانات، انتشار ویدئویی از کشتن سگها در شیراز و واکنشهای فراوان فعالین حقوق حیوانات در نقاط مختلف ایران توجه فراوانی را به این مسئله حلب کرد. واکنشهایی که از اعتراض در شبکههای مجازی تا تجمعهای مردمی در شهرهای مختلف ایران را شامل میشد. اما افرادی نیز هستند که برای حل معضل کشتار سگهای ولگرد در ایران، به نوع دیگری دست بکار شده اند.

اراک از جمله شهرهای صنعتی ایران است که با معضل سگهای ولگرد فراوان روبهرو است. زخمی شدن افراد توسط سگهای ولگرد در مناطق صنعتی و حاشیهای شهر مقامات مسئول اراک را مانند بسیاری از دیگر شهرهای ایران به فکر یافتن راه حلی در این زمینه انداخت. اما راحتترین راه برای حل این معضل انتخاب شد: کشتن سگها توسط گروهی ویژه که برای اینکار بصورت قراردادی عمل می کردند. کشتار در “اتاق گاز”.

اتاقی که برای کشتن سگ‌ها به کار میرفته است. لوله‌ای که با دایره قرمز مشخص شده، محلی بوده است که از طریق شلنگی به اگزوز خودرو متصل می‌شده است

گروه به استخدام درآمده، سگهای ولگرد را جمع آوری کرده، گروه گروه به اتاقی در محوطهای خارج از شهر منتقل میکردند. سپس با کارگذاشتن شلنگی که یک سر آن به اتاق میرسید و سر دیگر آن به اگزوز خودرو، سگها را با گازهای خارج شده از اگزوز خودرو و کمبود اکسیژن میکشتند.

این رویه تا حدود یک سال پیش نیز ادامه داشت، تا اینکه خانم دکتر پازوکی و آقای دکتر سیروس، زوج پزشک ساکن اراک که پیش از آن نیز خانه خود را به محل درمان حیوانات وحشی زخمی و آسیب دیده منطقه اراک تبدیل کرده بودند، ، متوجه این موضوع شدند و با مذاکره و همکاری شهرداری اراک، همان “اتاق گاز”خارج از شهر را به محل نگهداری، عقیم سازی، واکسیناسیون و درمان سگهای ولگرد اراک تبدیل کردند.
اقدامی که با کمبود کمکهای مالی شهرداری و کمکهای داوطلبانه، ماهیانه چندین میلیون تومان برای این زوج پزشک خرج برمیدارد.
پس از مذاکرات صورت گرفته با شهرداری اراک، اتاق گاز به محلی برای درمان و نگهداری سگ‌های بی‌سرپناه در “پناهگاه حیات”تبدیل شد

«نگران روزی هستم که دیگر از پس مخارج برنیاییم…»

شیرین پازوکی در گفتگو با ناظران از هراس خود درباره آینده پروژه نجات سگ‌های ولگرد اراک می‌گوید:”اگر کمکی به ما نشود، نمی‌دانم تا کی می‌توانیم از پس مخارج پناهگاه بربیاییم و نگرانم که بعد از آن، چه اتفاقی برای سگ‌ها خواهد افتاد.”
بیش از یک سال پیش ما متوجه شدیم که مقامات شهر اراک گروهی را استخدام کرده‌اند که سگ‌ها را با استفاده از دود اگزوز ماشین در اتاقکی خارج از شهر می‌کشند.
پس از مذاکره با مقامات شهری آنها خوشبختانه موافقت کردند که این گروه مانند گذشته سگ‌ها را جمع کنند ولی دیگر به جای کشتن، آنها را به ما تحویل دهند. افرادی که این کار را می‌کردند خودشان هم بسیار از کاری که می‌کردند بسیار ناراحت بودند و الآن آنها هم بسیار راضی هستند که سگ‌ها را می‌گیرند و تحویل ما می‌دهند و سگ‌ها زنده می‌مانند و با آنها درست رفتار می‌شود.

توله سگی که دچار معلولیت است و توسط داوطلبین “پناهگاه حیات”از آن نگهداری می‌شود

خود شهرداری هم پیشنهاد داد تا مکانی را تحویل ما بدهد، در واقع همانجایی بود که سگ‌ها تا پیش از آن کشته ‌می‌شدند. مقداری هم ساخت و ساز اولیه آنجا از سوی شهرداری صورت گرفت. تا مدتی هم پول واکسیناسیون سگ‌ها را شهرداری پرداخت می‌کرد که در واقع همان پولی بود که باید برای کشتن سگ‌ها تا پیش از آن به افراد مسوول این کار می‌پرداخت.
متاسفانه بعد از مدتی به علت مشکلات مالی شهرداری، کمک‌ها قطع شد، حتی ته مانده غذایی که شهرداری از کارخانه‌های اطراف جمع می‌کرد و به پناهگاه می‌آورد نیز قطع شد.

پناهگاه حیات در اطراف شهر اراک واقع شده است

ما از هیچ ارگان و سازمانی کمک نمی‌گیریم و تمامی مخارج اکنون به عهده ما و حدود 20 حامی و داوطلب پناهگاه است.
مخارج شامل غذای روزانه صدها سگ، عمل عقیم‌سازی، واکسیناسیون، مسایل بهداشتی-درمانی و… سگ‌ها می‌شود.
برخی از دامپزشکان شهر البته با ما همکاری می‌کنند و برای واکسیناسیون و عقیم‌سازی پول بسیار ناچیزی دریافت می‌کنند. اما با این وجود ماهانه چیزی حدود 3 تا 4 میلیون خرج پناهگاه حیات است که حدود یک میلیون آن را از کمک‌های حامیان و داوطلبان که حدود 20 نفر می‌شوند می‌پردازیم و باقی آن را خودمان از جیب پرداخت می‌کنیم. ما ماهانه بین 40 تا 50 سگ را در پناهگاه عقیم می‌کنیم.

سگ‌های واکسینه و عقیم شده، توسط یک حلقه در گوششان قابل ردیابی و شناسایی هستند

سگ‌هایی که به پناهگاه حیات آورده می‌شوند، درمان می‌شوند، واکسن می‌گیرند و پلاک روی گوششان نصب می‌شود. در اینجا اگر سگ مشکل خاصی نداشته باشد در مناطق خاصی در خارج از شهر به صولت کنترل شده، رها می‌شوند. مناطق مناسب رهاسازی، توسط مسوول این کار در پناهگاه، شناسایی می‌شود و با موافقت روستاهای اطراف به صورت کنترل شده، سگ‌ها رها می‌شوند.
این روش رهاسازی کنترل شده، شیوه‌ای است که به نظر می‌رسد می‌تواند الگوی دیگر شهرها و استان‌ها هم قرار بگیرد. یعنی آنها هم به جای اینکه سگ‌ها را با روش‌های خشن و دردناک بکشند، آنها را با مطالعه منطقه، در جای درست به صورت کنترل شده رها کنند.
بسیاری از روستاهای اطراف اراک که توسط مسوول رها سازی پناهگاه ما با اهالی آنها صحبت شده، حتی از این کار استقبال هم کردند. علت این است که در زمستان، گرگ‌ها با وجود سگ‌ها در منطقه، به روستا نزدیک نمی‌شوند.

عمل عقیم سازی سگ‌ها در پناهگاه حیات اراک؛ به گفته خانم پازوکی این عمل تقریبا به صورت داوطلبانه توسط دامپزشک‌ها صورت می‌گیرد

واکسیناسیون خطر انتقال بیماری از بین می‌برد، عقیم سازی نیز روحیه تهاجمی سگ‌ها را کم می‌کند. البته ما سگ‌ها را پس از رهاسازی نیز تحت نظر داریم. در مناطقی که آنها را رها کرده‌ایم همچنان به غذارسانی آنها ادامه می‌دهیم.
برخی از سگ‌ها به علت مشکلات خاصی که دارند امکان رها سازی آنها وجود ندارد. برخی از سگ‌ها اینقدر آسیب دیده‌اند که امکان زنده ماندن خارج از پناهگاه را ندارند و یا بسیار پیر هستند. سگ‌هایی هم داریم که پس از رهاسازی، خودشان پیش ما برگشته‌اند. سگی داریم که پس از رها سازی ظرف یک روز سی کیلومتر را طی کرده بود و دوباره پیش ما آمده بود، ما این سگ‌ها را رها نمی‌کنیم. دراین مدت حدود 50 تا 60 سگ را نیز به افراد داوطب واگذار کرده‌ایم و به آنها گفته‌ایم هر وقت گمان کردند دیگر امکان نگهداری از آنها را ندارند، دوباره سگ‌ها را به خود ما تحویل دهند.

محل قرنطینه سگ‌های تازه وارد

اکنون به دلیل کم بودن داوطلب و عدم آشنایی مردم شهر اراک با این مسیله، با مشکلات مالی مواجهیم و من همیشه نگرانم که اگر روزی دیگر نتوانیم از پس مخارج پناهگاه بربیاییم، چه اتفاقی برای سگ‌ها خواهد افتاد.

چیزی که برای مقام‌های شهری مهم است کاهش میزان گازگرفتگی توسط سگ‌ها است که آمار آن را نیز بر اساس میزان استفاده از واکسن‌ ضد هاری به دست می‌آید. امیدوارم که تلاش‌های ما نتیجه داده باشد و میزان گازگرفتگی‌ها کاهش یافته باشد و حمایت مردم و مقام‌ها از این پروژه بیشتر شود تا اتفاقات دردناک گذشته دیگر تکرار نشود.